tag:blogger.com,1999:blog-34989472012-02-01T07:54:12.788-08:00در کوچه باغ فراموشيMariahttp://www.blogger.com/profile/14333749734367103570noreply@blogger.comBlogger621100tag:blogger.com,1999:blog-3498947.post-18005611388145510842009-05-03T01:43:00.000-07:002009-05-03T01:50:42.255-07:00مهم نیست...مهم نیست اگر انکار می کنی مهم این است که من با تو برابرم Mariahttp://www.blogger.com/profile/14333749734367103570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3498947.post-45364302975006913442009-05-03T01:13:00.000-07:002009-05-03T01:18:21.155-07:00...زن بودن در عالم مقدسزن عشق می كارد و كینه درو می كند... دیه اش نصف دیه توست و مجازات زنایش با تو برابر... می تواند تنها یك همسر داشته باشد و تو مختار به داشتن چهار همسرهستی .... برای ازدواجش ــ در هر سنی ـ اجازه ولی لازم است و تو هر زمانی بخواهی به لطف قانونگذار میتوانی ازدواج كنی ... در محبسی به نام بكارت زندانی است و تو ... او كتك می خورد و تو محاكمه نمی شوی ... او می زاید و تو برای فرزندش نام Mariahttp://www.blogger.com/profile/14333749734367103570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3498947.post-1139135871799993612006-02-05T02:37:00.000-08:002006-02-05T02:37:51.800-08:00آشنا که باشمسلامی سرشارم می کندغریبه که باشمسرشارتر16/11/84Mariahttp://www.blogger.com/profile/14333749734367103570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3498947.post-1139135748624022222006-02-05T02:35:00.000-08:002006-02-05T02:35:48.626-08:00اهلیِ پرندهدریچه را که گشودمپرنده پناهنده شدچهار ستون تنهایی راسینه مال کاویدانگار نه سکوت که همه رقص سپید بالهای او بودو ترنم خوشِآب ودانه ... دستانمآشیان سبز دوستیو دو آینه کوچک نگاهمهمه لبخند سپید بالهای اوخواب می دیدمچیزی در افق دور دست میان دو طاق باز دریچهبال بال میزندچشم گشودمپرنده رفته بود16/11/84Mariahttp://www.blogger.com/profile/14333749734367103570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3498947.post-1139135708163457262006-02-05T02:34:00.001-08:002006-02-05T02:35:08.163-08:00آیا می توان بی هیچ ترسیبی هیچ توجیهیوبی هیچ قانون و دلیلی تنها به خاطر آن حس ناب کودکانهدوست داشت؟Mariahttp://www.blogger.com/profile/14333749734367103570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3498947.post-1139135685665277882006-02-05T02:34:00.000-08:002006-02-05T02:34:45.666-08:00در کجای نتوانستن آدمیستآن هجای رهائی بخشکه یافتنش چنین سخت می نمایدو آن افگار پراکنده و بیمار ،حصارهای بلند،و خفقان هنجارها که مصلوبشان می شویمدلم از سرب دمادمی که فرو می برم سنگین استکاش پنجره را گشوده بودیو بالهای پرنده راآسمان،کوتاه می نماید با ستارگان دور دستتن زمینی ام ورم کردهاز انباره ی ترسها و تردیدهاو زایش هر باره ی سایه هاکه تن ضعیفمان را در خود فرو میکشندکاش پنجره را گشوده بودیو Mariahttp://www.blogger.com/profile/14333749734367103570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3498947.post-1139135630576429942006-02-05T02:32:00.000-08:002006-02-05T02:33:50.590-08:00وجه غیر مشترکدیگر رهایم از سایه سار سیاه و سرد ترس و تردید و اضطرابرهایم از توهم تلخ تنهائیرهایم از حسرت ترانه های خوب خواندنی،لحظه های نابدیگر رهایم از کابوس انتظار،تقلای نجات لحظه های نیمه جان سالهای زندگی،دقایق مریض لا علاجرهایم از تفهیم قانونتفسیر اصالت وجودنقسیم وجوه مشترکدلم برای دخترک سالهای دور می سوزددیگر از حماقت ترحم،از ترجمان پیاپی کلام ساده ام بیمار می شوم19/10/84Mariahttp://www.blogger.com/profile/14333749734367103570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3498947.post-1131529034465845072005-11-09T01:33:00.000-08:002005-11-09T01:37:14.476-08:00Mariahttp://www.blogger.com/profile/14333749734367103570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3498947.post-1105187167080425142005-01-08T02:17:00.000-08:002005-01-08T04:33:12.473-08:00تا انجا كه يادم مياد تو كتاب ديني دبستان ياد گرفتيم كه خداوند عالم و عادل است و براي علم و عدل او هيچ حد و مرزي نيستاو به تمام نيازهاي انسان واقف است و براي هر نيازي پاسخي نيز قرارداده استبراي تشنگي آب را آفريده و براي گشنگي غذاشب را براي آسايش و روز را براي كار...وچشم داده تا ببينيم گوش داده تا بشنويم و...بزرگتر كه شدم فهميدم كهخداوند انسان را آزاد آفريده چون به او شناخت ، ادراك و اختيار عطا Mariahttp://www.blogger.com/profile/14333749734367103570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3498947.post-1069240314933374962003-11-19T03:06:00.000-08:002003-11-19T03:12:19.483-08:00“To the Lord”There is something around You can never know Someone always behind Wherever you may go Someone makes you fly When you’re down and tear Light your candles up That’s why you feel cheer Someone you ask to come Cuz you’re bloody blue Then kisses, hugs and loves You feel as if bloom Even you make no voice He hears all your words He’s here by your side Cuz He knows all your world Will never let Mariahttp://www.blogger.com/profile/14333749734367103570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3498947.post-1069232769203315652003-11-19T00:33:00.000-08:002003-11-19T01:06:33.746-08:00شبي عريان و تنها بود صداي پچ پچي مبهم ميان جنگل انبوه و دريا بود با مهتاب که لبخندش بروي آب مي لغزيد چقدر محتاج بودم من به پروازي به آنسوتر به پروازي پس بودن به آبيها به يک آبي مبهم * نگاهي بود که از انسوي نا پيدا مرا مي ديد صدا در آسمان پيچيد - چه مي خواهي؟ نگاهم از دويدن ماند کلامي بر زبان راندم - راه را اي دوست - ميان دستهايت چيست؟ - تمام هستي ام ، يک سيب - ولي با آن نتوان رفت - چه Mariahttp://www.blogger.com/profile/14333749734367103570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3498947.post-1068544544043159512003-11-11T01:54:00.002-08:002003-11-11T02:25:04.483-08:00سلامMariahttp://www.blogger.com/profile/14333749734367103570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3498947.post-905762032003-03-12T00:32:00.000-08:002003-03-12T00:32:18.403-08:00 سالی گذشت چه آسان به غبارنشست زلال سبز رنگ چشمانت که سرشار از آرزو بود و زندگی آرام بخواب و آسوده که رنج بودن در اين کهنه لباس زخم آلوده را از سر گذرانده ای هزار آه جان کاهت و هزاران هزار نگاه پر التماست هنوز بر جای جای روح خسته ام نمايان است گلنار همان دخترک سبز دشت گيلان هنوز اسير سايه های سياه غمم روحت شاد مادر Mariahttp://www.blogger.com/profile/14333749734367103570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3498947.post-883697792003-02-01T00:12:00.000-08:002003-11-11T02:18:46.270-08:00آب آفتاب آسمان آواز تمامی آنچه که بدان عشق می ورزم و تمامی آنچه که عشق را در من به ظهور مير ساند و من هميشه داشتنش را آرزو می کنمMariahttp://www.blogger.com/profile/14333749734367103570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3498947.post-876374662003-01-18T05:56:00.000-08:002003-01-18T05:56:03.856-08:00زن سی ساله و بيست و نه سال گذشت ..... از آن غروب سرد زمستان وقتی که دخترکی نحيف چشم بر اين خاک کهنه گشود و او را مريم نام نهادند. Mariahttp://www.blogger.com/profile/14333749734367103570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3498947.post-876324492003-01-18T01:03:00.000-08:002003-11-11T02:22:36.890-08:00اين خانه دلتنگ است وقتی که می روی وقتيکه شادی نهان کودکانه را با بهانه های خود تلخ می کنی اين خانه دلتنگ است ای حضور دلنشين عزيز وقتی که چشم براشتياق هزار باره ام می بندی اين قابها تنگ اند در خانه نگاه من وقتی که خواهش بودنت گسترده تر از وجود من است آه.! آن کلام کودکانه کجاست تا تو را صدا کند با من بمان ای ترانه لطيف خواندنی Mariahttp://www.blogger.com/profile/14333749734367103570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3498947.post-876323592003-01-18T00:58:00.000-08:002003-01-18T00:58:30.753-08:00بخوان بخوان که صدای تو خوش است مرا مرا که خروارها صدا در سينه آوار است مرا که لبريزاز واژه های ناشناخته ام و آواز را بر بوم های سياه کبود چون نقشهای ناکشيده نقاش آرزو می کنم بخوان که صدای زلال تو تبلور طنين تارهای زخم خورده من استMariahttp://www.blogger.com/profile/14333749734367103570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3498947.post-871172812003-01-08T08:18:00.000-08:002003-01-18T06:00:10.000-08:00با خود انديشيدم چرا نمی توانم چون ديگران باشم، ضمخت و بی رحم. بی اعتبار و رسوا گر، چرا حتی نمی توانم احساسی را که منشأ تمامی نفرت است، درک کنم انگار گنگ شده ام خسته........... با ديدگانی تار و غبار آلود انگار شکستم پس از يک هفته خستگی چگونه می توان درهائی را جست تا از حجوم وقيح آزار ديگران در امان بود و پناه را آرزو کرد. با خود انديشيدم چرا ديگران نمی توانند چون من باشد ؟؟ Mariahttp://www.blogger.com/profile/14333749734367103570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3498947.post-867884502003-01-01T08:28:00.000-08:002003-01-08T08:19:39.000-08:00امروز آسمان چه تنگ می نمايد ميان قاب چوبی پنجره و پرنده بال بال می زند آه ... ! نگاه کن پاهايم... ريشه در خاک و دستانم بر تن خشک پنجره شايد که شاخه های سبز وجود در آسمان شکوفه کنند Mariahttp://www.blogger.com/profile/14333749734367103570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3498947.post-867832582003-01-01T03:15:00.000-08:002003-01-01T03:18:02.000-08:00حجوم هراسهای بی پايان خاک تفتيته را می گدازد کاش پنجره ای بودم نگاه از کوير برگرفته به شوق پرواز تن به آسمان بالا گشيده گريزگاهی بودم از هرآنچه پايبند است کاش دريچه ای بودم که فراخ سينه اش آسمان است و نگاهش حجوم سبز زندگی Mariahttp://www.blogger.com/profile/14333749734367103570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3498947.post-867822452003-01-01T02:15:00.000-08:002003-01-01T02:15:06.463-08:00دريچه اي رو به كوچه باغ ... ستاره آتشين به تماشا نشسته است بايد روز ديگری باشد تن به انتهای شب کشانده تا خود را به سپيدی رنگ پريده طلوعی ديگر بياويزد و بودنم را در لحظه های نا گزير زمان تکرار کند Mariahttp://www.blogger.com/profile/14333749734367103570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3498947.post-863625992002-12-21T07:57:00.000-08:002002-12-21T07:57:10.050-08:00تو بهانه ای هستی برای تکرار آنچه در تاريک خانه ذهنم نقش می بندد. تا گاه سنگسنی قاب خالي وجود را با طعم تلخ گذشته ها که از دلتنگی لبريز است دوچندان کنيم. تو می دانی آنچه را که بر تو می گذرد و هر آنچه را که بر شريان تند ثانيه ها و تنها تو ميدانی و عجب است اگر تو را عاشق بنامم اگر در نقطه کور اين زندگی به درازای لحظه ای به يکديگرگره خورده باشيم. گاه رد پای خود را در دیگران می جویم و نمی یابم و Mariahttp://www.blogger.com/profile/14333749734367103570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3498947.post-862593242002-12-18T22:56:00.000-08:002002-12-18T22:56:25.826-08:00کسی را می شناسم بر اين باور است که بسیار دوستم می دارد بسیار به من عشق ورزیده است بارها نوشته های ندا را خوانده است اما حتی نمی داند نام وبلاگ من چیستMariahttp://www.blogger.com/profile/14333749734367103570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3498947.post-862590322002-12-18T22:45:00.000-08:002002-12-18T22:45:40.300-08:00وقتی که آسمان حریر سپید هزار ساله اش را بر شانه های سخت زمین می پوشاند و زمین چون باکره ای سپید پوش، زیبا و آرام، جلوه گری دیگر میيابد بهاری در من زنده می شود و شوقی فزاينده در دلم اوج می گيرد و صورتک آن مریم سالهای خوبی را در دانه های سپید برف که آرام و بی صدا بر من فرو می بارند و در درخشش نورهای فنازی چراغ گه گاهی رخ می نمایند می بینم. و به پاهای لطیف کودکانی می انديشم که در چکمه های Mariahttp://www.blogger.com/profile/14333749734367103570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3498947.post-851094072002-11-26T06:41:00.000-08:002002-11-26T06:41:21.203-08:00نگاه عبدالله بر دستهاي سپيد گلنار كه در تقار چيزي را جستجو ميكرد خيره مانده بود دخترك بر تقار خم شده بود و هراز گاه موهاي آويخته از زير سربندش را با دست بكناري مي‌راند و باز با هر تكاني موها ي سرخ‌اش پيشاني سپيد و بلندش را نوازش ميكرد. آفتاب نيمروز صورت دخترك را بر افروخته مي نمود. گلنار از اين جدال بي حاصل مو به تنگ آمد، راست ايستاد و نگاهي به اطراف انداخت سمت راست به چشمه ميرسيد دختركاني Mariahttp://www.blogger.com/profile/14333749734367103570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3498947.post-844151992002-11-12T05:08:00.000-08:002002-11-12T05:08:24.123-08:00كلمات بدنبال هم بي هيچ وقفه اي ميدوند ، محو ميشوند و دوباره تكرارميشوند ، رنگ ميبازند ، مي ميرند و زنده ميشوند و دوباره جاي ديگر رنگ و جلوه اي تازه مي يابند و مرا به خود ميخوانند. كاش چشمي بينا تر و گوشي شنواتر ميداشتم تا از وراي اين دريچه هاي تنگ و بي فروغ چيز تازهاي را به ديدار مي نشستم. « جاناتان مرغ دريايي» .كاش شجاعت بالهاي تو را داشتم كه خستگي را حراست نيست. پرواز تو آواز بلندي Mariahttp://www.blogger.com/profile/14333749734367103570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3498947.post-811306302002-09-04T00:20:00.000-07:002002-09-04T03:58:43.000-07:00وقتي كه بي هراس از نگاه ها ي هرز و دوره گرد، ذهن برهنه ات را عرضه ميكني ، در جستجوي كدام چشمي تا بر عرياني تو خيره بنگرد؟ وقتي گذر بيمار گونه زندگي را د ر كوچه ها ي خالي ذهنت تكرار ميكني ، بر نقشهاي كهنه ات كه همه حسرت داشتن عشق مردكي خفته در آغوش ديگري، يا اضطراب چگونگي تكرار مكرر آرزوهاي كوچك است، كدامين نگاه تازه اي خواهد گذشت؟ Mariahttp://www.blogger.com/profile/14333749734367103570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3498947.post-810262422002-09-02T03:45:00.000-07:002002-09-02T04:03:27.000-07:00در كوچه باغ فراموشي 3/6/81 نماي اول: باغ ، پنجره پنجره چشم به باغ گشوده است و من هجوم هياهوي مدام زندگي را از دريچه آن احساس ميكنم . هياهوي روزمرگي و لبخندهايي كه بر چهره هاي مشعوف از خيالي شيرين نقش ميبندد و من چگونگي نبودن ميانشان را تجربه مي كنم نماي دوم: آسمات تاريك باغ خاموش پنجره هنوز چشم به باغ دارد و من از دريچه نگاهش پروانه هاي سبز خيالم را در كوچه باغ هاي فراموشي پرواز ميدهم Mariahttp://www.blogger.com/profile/14333749734367103570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3498947.post-810261172002-09-02T03:37:00.000-07:002002-09-02T03:54:49.000-07:00دركوچه باغ فراموشي 4/6/81 نماي اول: پنجره ، باغ صداي سايش پنجره كه بر پاشنه ميچرخد. تصويري روشن از هرآنچه كه در كوچه باغ است و من دست بر دو سوي پنجره با اشتياقي سرما خورده دمي فرومي كشم . و نگاههم جايي در كوچه باغ گم ميشود. تكرار هياهوي روز مرگي و دستهائي كه با شوق خيالشان را براي روزهاي آتي هديه خواهند داد. نماي دوم: نه پنجره و نه باغ جايي كه هيچكدام نيست نگاهم در شيارهاي خشك و چوبي Mariahttp://www.blogger.com/profile/14333749734367103570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3498947.post-810260222002-09-02T03:33:00.000-07:002002-09-02T04:02:48.000-07:00در كوچه باغ فراموشي 5/6/81 پنجره رو به باغ بازمانده است به لباسهايي مي مانم كه تنگ و نمدار است از فرط سالهايي كه رفته اند از پس خوابهاي خوش نقش جوانيم و ديگر در آن گنجيدنم نيست. بتنگ آمده ام چون ناي كه پرنده زلال صدايم را روزني به پرواز نمانده است تا شايد وقت يكه همگان خيالها ي مجسم خويش را هديه مي دهند ، نغز ترين آواز عاشقانه ام را نثارت كنم. شايد اگر حرم ناب و هميشه سوزان عشقت كه سينه Mariahttp://www.blogger.com/profile/14333749734367103570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3498947.post-805611742002-08-22T02:00:00.000-07:002002-08-22T02:00:50.783-07:00 آدم بايد روح بزرگي داشته باشه كه به فكر رفاه همه باشه بانيان Internet از آن دست آدمهائي هستند كه حس خود خواهي درونشون تنها با ديگر خواهي ارضاء ميشه و به همين دليل هم هست كه هميشه سود حاصله از فعاليتهاي آنها شامل حال همه ميشه در مقابل آدمهاي حقيري هستند كه خودخواهي روز افزون آنها منشاء اعمال احمقانه اي ميشه و حتي متوجه نيستند كه اين كارها نه تنها نشانه قدرت نيست بلكه حاكي از ضعف و پوچي Mariahttp://www.blogger.com/profile/14333749734367103570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3498947.post-805151532002-08-21T02:19:00.000-07:002002-08-21T02:19:50.656-07:00كوه هاي برهنه و كهن سالي كه در دور دستها چون تپه ماهور هايي نرم و آرام زير سايه روشن هاي گذر ابرها، آغوش خود را بر پهن دشت غبار آلود خاك گسترده اند و دشتهائي خاموش كه با درختاني سبز و تنومند و جا به جا خانه هاي كوچك ، رنگ زندگي به خود گرفته است، و بر فراز آن آفتاب هميشه سوزان زندگي بخش در پهنه آبي آسمان زلالي كه بيدريغ مرا به خود مي خواند و اين همه در پيش رو . بر ستيغ كوهي ايستاده ام كه Mariahttp://www.blogger.com/profile/14333749734367103570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3498947.post-804683962002-08-20T02:23:00.000-07:002002-08-20T02:23:37.216-07:00سلام سلامي دوبارهMariahttp://www.blogger.com/profile/14333749734367103570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3498947.post-780945642002-06-23T06:40:00.000-07:002002-06-23T06:40:42.836-07:00هي فلاني ............. خسته ام Mariahttp://www.blogger.com/profile/14333749734367103570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3498947.post-778880182002-06-18T06:46:00.000-07:002002-06-18T06:46:49.730-07:00 آواز را دوست ميدارم نه از آن جهت كه صدايم خوش است از ان رو كه پرنده زلال صدايم را از قفس سنگين و هزار ساله سينه ام به آبي ناب آسمانهاي بيكران آفرينش پرواز مي دهد آواز را دوست ميدارم آوازي كه مرا هر لحظه با جان الهي پيوند ميدهد.Mariahttp://www.blogger.com/profile/14333749734367103570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3498947.post-777969852002-06-15T20:46:00.000-07:002002-06-16T06:52:05.000-07:00”گر به تنهائي من مي آيي بي صدا آي كه تنهائي من ميشكند خلوتم آه نگاه و تپش قلب تو را مي شنود چه غبار آلود است شيشه خلوت من از نفست و چه نقشي است كه بر خاطر من مي ماند گر تو بر آن بكشي با دستت“Mariahttp://www.blogger.com/profile/14333749734367103570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3498947.post-777967482002-06-15T20:37:00.000-07:002002-06-15T20:37:06.006-07:00 زماني بيش نيست اين كوره راه سنگلاخ سرد و متروك چه طولاني ، چه كوتاه است چه آرام، چه پر غوغا و پرآشوب و بودن چون خزه خشكيده بر ديوارهاي سنگي كهنه و تنهائي و تنهائي و تنهائي كه تنهائي چه سنگين است سنگين است و سنگين است و در چشمان غمگينت نگاهي دور تر ،آنسو تر كه شايد مرحمي باشد كسي باشد صداي پاي آن ياريگري باشد كه مي آيد ، مي آيد؟ نمي دانم كه مي آيد نمي آيد؟! × هزاران انتظار دور و طولاني Mariahttp://www.blogger.com/profile/14333749734367103570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3498947.post-777676712002-06-14T21:52:00.000-07:002002-06-15T05:47:36.000-07:00 پنجره را رو به بيكرانگي بگشاي تا دهليزهاي تاريك و مرطوب وجودت از هواي سرد و سبز بودن لبريز گردد. پاي در فراخناي هستي هاي ناپيدا بگذار تا جوانه هاي وجودت از خاكهاي پيرو كهنه زمين سر برآرند و در آغوش ياسهاي سپيد صداقت ببالند و سر بر آبي لاجوردي آسمانها گذارند. بگذار تا دانه اي زلال محبت از شرقترين آسمان عشق بر اندام تازه رسته ات چون مائده هاي خدائي از رفيعترين آسمانهاي مه آلوده عشق باريدن Mariahttp://www.blogger.com/profile/14333749734367103570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3498947.post-775982912002-06-10T22:30:00.000-07:002002-06-10T22:30:43.313-07:00هيچ ميدانستي سالهاست گم شده اي تو كه از سردي يك جمله شكستي سالهاست يخ زده ايMariahttp://www.blogger.com/profile/14333749734367103570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3498947.post-775982772002-06-10T22:29:00.000-07:002002-06-10T22:29:48.673-07:00صداي خش خش برگها و ديگر هيچ ببين آنجا افق صورت غمگين خود را پشت مه پنهان ميدارد ولي ديگر نمي بارد ببين آنجا كه دستهامان ميان آسمان پيوسته ميرويند وآن سو تر صداي بال و پرهائي و اينجا از قنوت دستهامان آشياني سبز ميرويد 1371Mariahttp://www.blogger.com/profile/14333749734367103570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3498947.post-775674182002-06-10T08:27:00.000-07:002002-06-10T08:28:11.000-07:00دلم ميخواد راحت ح رف بزنم بدون دغدغه ترتيب جمله و صنايع ادبي و ايهام و استعاره و تلميح و.......... هزار تا كوفت و مرز ديگه دلم نمي خواهد بنويسم انجوري كه هميشه مي نويسم گرچه انم يه جور حرف زدن از نوعي كه دوسش دارم. شايد معتقدم كه آنچه نوشته ميشه در قلب ورق وجود داره گاهي اين برگها هيچ اشتياقي از خودشون نشون نميدن شايد آنها هم مثل من از اين همه شكوه و شكايت خسته شدن. از تحمل بار سنگين نوشته Mariahttp://www.blogger.com/profile/14333749734367103570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3498947.post-770980182002-05-29T05:37:00.000-07:002002-06-02T00:27:20.000-07:00موهاي بلندو حنابسته اش از روي شانه ها تا پايين كمرش را پوشانده بود.صورتي درشت و سفيد، پيشاني بلند و چشماني سبزبا درخششي سرشار از شوق زندگي داشت. گلنار ميان مزارع گندم ايستاده بود و صدايش را در دامن مه آلود البرز رها ميكرد.اين پهن دشت، دختركان گيلاني چون او را كم به خود ديده است.نه چندان گيلاني كه چشمان هميشه مستش يادآور زيتونهاي سبز رودبار بود و ته چهره درشتش يادآورسيماي پدر، كه ريشه در خاكهاي Mariahttp://www.blogger.com/profile/14333749734367103570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3498947.post-770909932002-05-28T20:45:00.000-07:002002-05-28T20:45:40.706-07:00 كودكيم را در سواحل سبز خزر برروي ماسه هاي شسته پلاژ، ميان درختهاي بلند و سربه فلك كشيده تبريزي به خاطر مي آورم . آن روزهاي دم كرده ظهر تابستان با رقص سايه روشنك هاي درون باغ و نسيم ملايم دريا كه اندام كودكانه ام را يكسر غرق بوسه هاي ترد و تنك مي نمود و شوق آب را در قلب كوچكم چون ماهي كوچكي در تلاطم آبي خزر به رقص وا ميداشت. بيدار شدنم يكسر به شوق ديدن آبي دريا بود و آسمان بلندش وMariahttp://www.blogger.com/profile/14333749734367103570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3498947.post-770561732002-05-28T01:19:00.000-07:002002-05-28T01:19:54.200-07:00Mariahttp://www.blogger.com/profile/14333749734367103570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3498947.post-770558472002-05-28T01:01:00.000-07:002002-05-28T02:35:21.000-07:00از همه هم وبلاگيهاي عزيزي كه در رفع مشكلات وبلاگي، من را راهنمائي كردند بخصوص نويد و عبدالله متشكرم مارياMariahttp://www.blogger.com/profile/14333749734367103570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3498947.post-770527172002-05-27T22:33:00.000-07:002002-05-27T23:35:42.000-07:00در كوچه باغ فراموشي: آنچه كه هست بايد باشد و هرآنچه كه نيست نبايد. آنچه از درون سر بر ميآورد اجتناب ناپذير است ، هماني ست كه از تو ميرويد بي خاك و آب و دانه كه تو خود ذات رويشي. اگر آفتابت را بشناسي، آفتابگردانهاي قلبت هميشه رو به او خواهند داشت حتي اگر از كوچه باغ فراموشي گذر كني Mariahttp://www.blogger.com/profile/14333749734367103570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3498947.post-770213122002-05-27T05:44:00.000-07:002002-05-27T05:47:23.000-07:00 سلام به قلبهائي كه اشراق را مي شناسندMariahttp://www.blogger.com/profile/14333749734367103570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3498947.post-770186982002-05-27T03:05:00.000-07:002002-05-27T03:07:57.000-07:00 فراموش خانه هر روز صبح وقتي كه از خيابان وليعصر به سمت ملاصدرا بريد صف طولاني از عمله هاي بدبختي را مي بينيد كه بوي تن و بدن چرك مردشون مشامتون را ميسوزونه . هر روز صبح براي يه لقمه غذاي بخور و نمير كه چيزي بيشتر از نون و آب و هوا نميتونه باشه ساعتها كنار پياده رو ميدان ونك و يا هزاران ميدان ونك ديگه ميشينند. كه شايد كسي آنها را براي كاري صدا كنه! و ما هر روز صبح وقتي كه به نبش ميدان Mariahttp://www.blogger.com/profile/14333749734367103570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3498947.post-767987722002-05-21T07:31:00.000-07:002002-05-23T01:57:53.000-07:00 آيا تا كنون به اندازه “ واژه اي ” كه نيست دلتنگ بوده اي؟ آيا ديده اي روح خسته اي كه تا آخرين نفس در دستان سرد مرگ بال بال ميزند؟ وقتي كه سينه از كشاكش مرگبارو دم به دم سود و منا به خس خس افتاده است... وقتي كه عاشقٍ بودن و محكوم به مردني.....! آيا ديده اي ماريا ي كوچكم وقتي كه بچه شد وقتي كه مرد...؟ چندي است رفته است و من تصوير او را در آستان خالي ذهن خود تكرار مي كنم چندي است رفته استMariahttp://www.blogger.com/profile/14333749734367103570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3498947.post-767920302002-05-21T02:07:00.000-07:002002-05-21T02:07:20.373-07:00 با تشكر از عبدالله عزيز كه اشتباه ام را گوش زد كرد. ديكته درست كلمه نشئه بود باكمال تاسف بخاطر اشتباه تايپي.Mariahttp://www.blogger.com/profile/14333749734367103570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3498947.post-766920482002-05-18T05:25:00.000-07:002002-05-27T02:17:19.000-07:00 Mariahttp://www.blogger.com/profile/14333749734367103570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3498947.post-766915692002-05-18T04:43:00.000-07:002003-01-01T03:22:43.000-08:00اي كاش در تصوير اين عكسي كه كه قاب خاطرات از آن تهي مانده صداي خنده هاي من به رنگي بود به رنگ بالهاي شاپركهائي كه عطر مريمي دارد.Mariahttp://www.blogger.com/profile/14333749734367103570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3498947.post-766913402002-05-18T04:23:00.000-07:002002-05-18T04:24:52.000-07:00آيا پولكهاي چادر سياه شب وقتي كه چون ستارگان هميشه، ميدرخشند بر من فرود خواهند آمد؟ آيا پرواز را بر بامهاي نمور شهر با پاهاي چوبي كوچكم احساس خواهم كرد؟و نگاهم را به فراخناي هسني هديه خواهم داد؟ من كه پنجره اي رو به بادم....! و پرنده ام پشت حصارهاي سرخ غروب بال بال ميزند..! چشمانم را به سوي زلال زندگي خواهم گشود؟ و نبض زمان را دوباره در شريان وجودم خواهم شمرد؟ آيا دوباره چون دانه هاي عريان Mariahttp://www.blogger.com/profile/14333749734367103570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3498947.post-765715012002-05-15T02:26:00.000-07:002002-05-15T02:26:19.463-07:00Mariahttp://www.blogger.com/profile/14333749734367103570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3498947.post-764521682002-05-11T23:30:00.000-07:002002-05-11T23:30:34.056-07:00 و جالب تر از همه اين كه هميشه اين قشر چيز نويس بوده كه بايد ديدگاه عموم را تغيير بده و به احسن تبديل كنه ولي فقط براي اينكه كسي لطفي بكنه و از روي ترحم وقت بگذاره و ببينه آخه اين همه صفحه سياه شده يعني چي..‌بايد به همون زبوني بنويسه كه باب طبع چيز خوان عزيز هست. Mariahttp://www.blogger.com/profile/14333749734367103570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3498947.post-764520442002-05-11T23:25:00.000-07:002002-05-11T23:32:14.000-07:00 تازه جالب اينجاست كه قشر چيز نويس بايد تو باغ قشر چيز خون باشه ميدونين يعني چي ؟ يعني اينكه اگه چيز نويسه هموني رو بنويسه كه احساس ميكنه و ميبينه و تمام فكر و ذكرش به اون مشغول .... بعد بايد پشت بندش يه طومار بده بيرون كه آهاي چيز خوانهاي از جان بهتر منظور نظر اين حقير فلان بوده است و نه بهمان Mariahttp://www.blogger.com/profile/14333749734367103570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3498947.post-764518762002-05-11T23:17:00.000-07:002002-05-11T23:18:44.000-07:00 داشتم با خود فكر ميكردم كه چرا كسي حوصله دو كلمه حرف حسابي رو نداره !!!! يعني بايد انقدر دم دستي بنويسي كه آقايان چيز خوان رقبت كنند تا نيم نگاهي به آن بياندازند هميشه بايد چند تا ليچارو ... چاشني موضوع كني ( حالا هر چقدر موضع جدي باشه..!!) تا اشتهاي آقايان را قلقلك بده كه با ديدنش آب از لبو لوچه اشون راه بيافته و هنوز مطلب تمام نشده زنگ بزنن به بقالي محل و آچنان با آب و تاب جريان را Mariahttp://www.blogger.com/profile/14333749734367103570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3498947.post-763362932002-05-09T00:21:00.000-07:002002-05-09T00:24:57.000-07:00 Go To msiboni.8m.com Site!!! Mariahttp://www.blogger.com/profile/14333749734367103570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3498947.post-763360012002-05-09T00:03:00.000-07:002002-05-09T00:17:21.000-07:00 Go to Mariahttp://www.blogger.com/profile/14333749734367103570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3498947.post-763352402002-05-08T23:23:00.000-07:002002-05-08T23:23:48.506-07:00هنر گونه اي از علم است كه جوهرش، ذاتش ، اصل و ريشه اش و ماهيتش آموختني نيست و علم گونه اي از هنر است كه ذات و اصل و جوهرش آموختني است. علم هرچه كاملتر مي شود در روند پيشرفت و تكاملش هنري تر مي شود و هنر هرچه عميق تر ميشود و پيش مي رود علمي تر مي شود.اما اين بدان معني نيست كه هنر علمي ست آموختني كه از پاي هر مكتب و كاتبي مي توان آموخت هنر را مي توان آموخت اما آنچه از هنر آموختني نيست خلاقيت است Mariahttp://www.blogger.com/profile/14333749734367103570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3498947.post-763352072002-05-08T23:22:00.000-07:002002-05-08T23:22:24.270-07:00 “ ديدار با فرشتگان ” من را حالي به حالي كرد . اين پائولو با آدم چكار ميكنه توي 29 صفحه اولين كشف من در مورد ذهنيت ثانوي شكل گرفت انقدر زيبا و دلچسب بود كه دچار نعشگي عجيبي شدم ، ناخداگاه لبخند ميزدم و گاهي قه قهه سر ميدادم. دوباره همه چيز مرورو ميشه ، انديشه هاي گم شده در مه كه دوباره با چراغهاي ساده و كوچك شبتابي رخ مي نمايند. لذت يافتن دوبارة رويايي ديرينه و فراموش شده ، چه شيرين و گواراMariahttp://www.blogger.com/profile/14333749734367103570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3498947.post-763043822002-05-08T07:19:00.000-07:002002-05-08T23:50:30.000-07:00كودكانه سالها گذشت از تمام آن روزهاي گرم تابستون از تمام ظهرهاي دم كرده اي كه با عروسك كوچكم وقتي كه خانه از نفير خواب لبريز مي شد آرام و آهسته دو تائي ميزديم بيرون. ميان پرچين هاي ظهر تب كردة تابستون پرسه ميزديم و پاچه هامون را بالا مي كشيديم و صندل هامون را دست مي گرفتيم و پاورچين پاورچين از كنار پلكهاي خواب آلودو پف كرده ظهر مي گذشتيم مبادا كه خواب زده بشن . بعد دوتائي درحاليكه Mariahttp://www.blogger.com/profile/14333749734367103570noreply@blogger.com0